Verplicht een training Motiverende gespreksvoering volgen? Als je er even bij stilstaat, is dat eigenlijk tegenstrijdig. Een methode die draait om eigen keuze en eigen motivatie, opleggen als verplichting: dat wringt. Toch is het in veel organisaties in het sociaal domein de praktijk. Iedereen moet de training volgen, punt. En juist dat verplichte karakter heeft vaak een negatief effect op de motivatie van de mensen die aan de training beginnen.

Herken je dit? Als organisatie vind je het belangrijk dat je medewerkers Motiverende gespreksvoering toepassen in hun gesprekken met inwoners en cliënten. Dus besluit je dat iedereen een training gaat volgen. Ook al vinden je medewerkers het een interessant onderwerp en staan ze ervoor open, het feit dat het verplicht is leidt vaak tot gemopper en soms zelfs tot weerstand.

Weerstand gaat zelden over de inhoud

Uit de praktijk en uit onderzoek weten we: weerstand ontstaat meestal door de manier waarop iets gebracht wordt, en veel minder vaak door de inhoud zelf. Medewerkers zijn dus niet tegen Motiverende gespreksvoering. Ze zijn tegen het gevoel dat er over hun hoofd heen wordt beslist.

Weerstand gaat meestal niet over de inhoud, maar over de manier waarop het gebracht wordt.

Het is daarom goed om die twee bewust te scheiden: de inhoud van de training aan de ene kant, en de manier waarop je erover communiceert aan de andere kant. Want wat je eigenlijk wilt, zijn gemotiveerde professionals in de trainingszaal. Mensen die er zelf voor kiezen, die belangstelling hebben, er zin in hebben en willen leren. Precies de houding die je later ook in het gesprek met inwoners wilt terugzien.

Wat werkt dan wel? Pas zelf Motiverende gespreksvoering toe

Het antwoord is verrassend eenvoudig: behandel je medewerkers zoals je wilt dat zij straks hun gesprekspartners behandelen. Ik heb heel goede ervaringen met de volgende manier:

• Vertel waarom. Leg je medewerkers uit waarom je deze training belangrijk vindt en wat je daarin van hen verwacht. Wees open over het doel dat je als organisatie voor ogen hebt.
• Bespreek hoe het voelt. Ga met iedere medewerker in gesprek over hoe het voor hem of haar is om een verplichte training te volgen. Geef ruimte aan wat dat oproept, zonder het meteen weg te praten.
• Laat het moment kiezen. En laat de medewerker vervolgens zijn of haar eigen trainingsmoment kiezen.

Hoe klinkt dat in de praktijk?

Bijvoorbeeld zo: “We verwachten dat je dit jaar een basistraining Motiverende gespreksvoering volgt als onderdeel van je werk. Er zijn twee momenten waarop je kunt starten met deze training. Kies zelf wat jou het beste past.”

De kaders blijven glashelder: de training hoort bij het werk en is niet vrijblijvend. Maar binnen die kaders is er echte keuzeruimte. Dat is geen woordspelletje, dat is precies waar het bij motivatie om draait.

Waarom dit werkt: je erkent de autonomie van je medewerkers

Met deze aanpak erken je de autonomie van je medewerkers en pas je zelf al een beetje Motiverende gespreksvoering toe. Het effect is duidelijk merkbaar. Professionals die zelf hebben kunnen kiezen, komen anders de trainingszaal binnen: nieuwsgieriger, opener en meer bereid om te oefenen. We willen tenslotte allemaal zelf kunnen bepalen en kiezen. Dat geldt voor de inwoners met wie jouw team dagelijks in gesprek is, en net zo goed voor je eigen mensen.

Zo wordt de aanloop naar de training meteen de eerste les: wie autonomie serieus neemt, ziet motivatie groeien. Nog voordat de eerste trainingsdag begonnen is.

Hoe pakken jullie het aan?

Hoe organiseren jullie trainingen die voor iedereen bedoeld zijn, en wat werkt daarin goed? Ik ben oprecht benieuwd naar jullie ervaringen. In onze ontwikkeltrajecten Motiverende gespreksvoering beginnen we daarom altijd met een maatwerkgesprek over jullie organisatievraag, inclusief de vraag hoe je professionals gemotiveerd aan de start krijgt. Wil je daarover sparren? Ik denk graag met je mee.